Blog
Gott seng Grenzen: e Prisong oder richteg Fräiheet?
A wann déi richteg Fräiheet net doranner bestéing, ouni Grenzen ze liewen, mee ouni Ketten?
Haut mécht d'Welt eis gleewen, fräi ze sinn géif heeschen, alles maachen ze kënnen, wat mir wëllen, wéini mir wëllen, ouni datt een eis Grenze setzt.
Mee ass dat wierklech Fräiheet?
Stellt Iech en déifen Ofgrond vir…
Dir gitt e Wee laanscht a kommt un de Bord vun engem risegen Ofgrond.
Näischt hält Iech dovun of, weiderzegoen. Dir sidd fräi, iwwer de Bord erauszegoen. Mee een eenzege Schrëtt ze vill kann Iech d'Liewe kaschten.
Hëlt dës Grenz Iech Är Fräiheet? Oder ass si do, fir Iech ze schützen?
Esou verstinn ech haut d'Grenzen, déi Gott eis an der Bibel gëtt.
Gott gëtt eis keng Grenzen, fir eis anzespären, mee fir eis ze schützen.
Hie kennt d'Konsequenze vu verschiddene Weeër, och wa mir se nach net gesinn.
Ech hu gemengt, ech wier fräi, mee ech war gefaangen
Ech schwätzen net nëmme vun enger Theorie. Ech hunn et erlieft.
Wärend engem Deel vu mengem Liewen hunn ech vill Grenzen iwwerschratt. Ech hu gemengt, ech wier fräi, menge Wënsch nozegoen, meng eegen Entscheedungen ze treffen a verschidde Genëss ze sichen.
Mee war ech wierklech fräi?
Nee. Am Géigendeel, ech war gefaangen.
Wat mat engem Wonsch oder engem Genoss ugefaangen hat, war no an no zu engem Zwang ginn.
Ech hu verschidde Saachen net méi gemaach, well ech se wierklech maache wollt, mee well ech d'Bedierfnes hat, se ze maachen.
D'Bibel beschreift dës falsch Fräiheet:
„Si verspriechen hinne Fräiheet, obwuel si selwer Sklave vun der Verdierfnis sinn.“ — 2. Péitrus 2:19
An de Paul gëtt eis e wesentleche Grondsaz:
„Alles ass mir erlaabt, mee net alles ass nëtzlech; alles ass mir erlaabt, mee ech loosse mech vun näischt versklaven.“ — 1. Korinthier 6:12
Wann ech zu eppes net méi Nee soe kann, sinn ech dann nach wierklech fräi?
E Genoss, deen um Enn zu engem Prisong gëtt
Verschidde vu menge Verhalensweise konnte mir nach ëmmer Freed maachen. Mee dës Freed huet nëmmen ee Moment gedauert.
Wat ech virdrun an duerno erlieft hunn, war ganz anescht.
Virdrun war do dësen bannenzegen Drock, dësen dréngende Wonsch, dëst Bedierfnes, et nach eng Kéier ze maachen.
Wärenddeem e puer Momenter vun Zefriddenheet.
Duerno Scholdgefiller, Onwuelbefannen an dat déift Gefill, datt eppes net an der Rei wier.
Duerno huet alles erëm ugefaangen.
De Genoss war kuerz, mee d'Laascht, déi ech gedroen hunn, war vill méi grouss.
Heiansdo wollt ech ophalen, mee um Enn hunn ech ëmmer nees ugefaangen.
Den Apostel Paul beschreift dësen bannenzege Konflikt am Réimerbréif 7:15:
„Ech maachen net dat, wat ech wëll, an ech maachen dat, wat ech haassen.“
Dat war de Paradox: Ech hu gemengt, ech kéint maachen, wat ech wollt, obwuel a Wierklechkeet verschidde Saachen d'Kontroll iwwer mäi Liewen iwwerholl haten.
Den Dag, wéi de Jesus mech befreit huet
Dunn huet Gott mäi Liewe verännert.
Hien huet mech vu mengen Ofhängegkeete befreit.
An dat Aussergewéinlechst fir mech war net einfach, verschidde Verhalensweisen opginn ze hunn.
Et war, net méi d'Bedierfnes ze hunn, se ze maachen.
Dësen bannenzegen Drock war verschwonnen. Déi Saachen, déi fréier esou vill Plaz a mengem Liewen ageholl haten, hunn net méi iwwer mech bestëmmt.
Wat mir schwéier, jo esouguer onméiglech virkomm war, war natierlech ginn.
Ech hunn dës Saachen net méi gebraucht, fir mech gutt ze fillen.
Do hunn ech déi richteg Fräiheet entdeckt.
De Jesus seet:
„Wann also de Jong Iech befreit, da sidd Dir wierklech fräi.“ — Johannes 8:36
Haut verstinn ech dës Wierder anescht, well ech se erlieft hunn.
Et war net einfach eng Fro vu Wëllenskraaft oder Disziplin.
Et ass de Jesus, dee mech befreit huet.
Gott seng Grenze féieren eis an d'Fräiheet
Wéi Gott mech befreit huet, hat ech d'Gefill, dee Mënsch erëmzefannen, deen ech sollt sinn, éier verschidde Gewunnechten an Ofhängegkeeten esou vill Plaz a mengem Liewen ageholl haten.
Ech sinn net perfekt ginn. Ech hunn nach ëmmer Schwächten a vill ze léieren. Gott schafft weider a mir.
Mee ech sinn net méi dee Mann, deen ech fréier war.
Haut gesinn ech Gott seng Léieren net méi als Verbueter, déi mir d'Liewe sollte virenthalen.
Ech gesinn se als Orientéierung, déi mech schützt a mir hëlleft, fräi ze liewen.
D'Bibel schwätzt am Jakobus 1:25 esouguer vum „perfekte Gesetz, dem Gesetz vun der Fräiheet“.
Dat hätt ech fréier ni op déiselwecht Aart a Weis verstanen.
A wa mir d'Fräiheet falsch verstanen hätten?
D'Welt encouragéiert eis dacks, Grenzen ze verréckelen, fir eis fräi ze fillen.
Mee meng Erfarung huet mech de Géigendeel geléiert.
Ech wollt dës Grenzen iwwerschreiden a sinn zum Gefaangene vu mengen eegenen Entscheedunge ginn.
Dunn huet de Jesus mech befreit.
Déi richteg Fräiheet heescht net, alles maachen ze kënnen. Si heescht, net méi Sklav vun deem ze sinn, wat ee mécht.
Gott seng Grenze sinn net do, fir eis um Liewen ze hënneren. Si weisen eis de Wee an d'Liewen.
A virun allem freet de Jesus eis net einfach nëmmen, Grenzen anzehalen. Hie wëll eist Häerz veränneren an eis vun deem befreien, wat eis beherrscht.
Haut sinn ech fräi. Net well ech alles maache kann, wat ech wëll, mee well de Jesus mech vun deem befreit huet, wat mech gefaangen hat.
An dës Fräiheet géif ech fir näischt op der Welt antauschen.